• Marjoleine.

Ik zie, ik zie wat jij (nog?) niet ziet...

Bijgewerkt: jan 8

Veel van de kinderen van nu, kunnen heel wat meer waarnemen, dan wij ons ooit kunnen voorstellen. En daar begint het al… Als wij het ons niet kunnen voorstellen, betekent dit dan, dat het er niet is? Grote kans dat hun gedrag - als reactie op hun waarneming - tot onbegrepen en frustrerende situaties leidt.

Zo was er een kind dat geen vragen aan de juf durfde te stellen. 'Hoe kan dat nou?', vragen de grote mensen zich hardop af, 'het is zo'n lieve en aardige juf!'. Omdat wij het als volwassenen niet kunnen zien of voorstellen- want ze bijt toch echt niet-, dan zal het wel aan het kind liggen….Trajectje weerbaarheid is dan het voorstel.

Toevallig op diezelfde dag een situatie waarbij een kind iets niet durft aan te geven bij diezelfde leerkracht. Hmmmmm… m’n lijf reageert… hersenen proberen vervolgens het te vertalen. Wat wil hier gezien worden?


Iets klopt hier niet, lijkt het te willen zeggen… niet om te 'wijzen' want ik geloof heilig, dat we allemaal ons eigen aandeel hebben in het contact dat ontstaat tussen mensen. En een eigen punt van waarnemen. Van het kind zelf, de leerkracht, de ouders tot en met het schoolbestuur en de maatschappij. Op allerlei lagen kan er iets spelen wat van invloed is op de uitwisseling.


Maar laten we het in dit geval houden op de laag vanuit de kinderen bekeken. Die aangeven bang te zijn voor de reactie van de juf. Dan kunnen we dit sussen met, joh je hoeft niet bang te zijn want ze bijt niet. En gaan werken aan het kind zodat die zich over die ‘angst’ leert te zetten. Dat lijkt een logisch vervolg.


Prima, gaan we doen. Toch mis ik hier iets. Een kind geeft iets aan, een gevoel van onveiligheid. De volwassenen herkennen dit niet, dus is het er dan niet? Hmmmm…. in hoeverre kunnen we hier nog mee wegkomen, vraag ik me af.


Er komen namelijk steeds méér kinderen die waarnemen wat er in het veld om zich heen speelt. Zo vertelde een juf dat als ze een dag niet goed in haar vel zit, ze precies de kinderen eruit kan pikken die daar (onbewust) op reageren. De een gaat extra lief voor haar doen, een ander juist heel druk.

En dan hebben we het nog niet over de andere 30 mensjes die allemaal met hun velden vol informatie in het klaslokaal zitten.


Het ene kind kan dit letterlijk zien, een ander kan dit horen, voelen of gewoon 'weten'. Omgaan met deze informatie-prikkels kan al een hele klus op zichzelf zijn, nog los van het 'trajectje weerbaarheid'. En wie weet, probeert het kind met het gedrag iets zichtbaar te maken, wat onderdeel is van een meer collectief thema. Iets wat in de maatschappij om meer aandacht vraagt?


Hoe zouden we dan naar de kinderen van nu kijken? Wat zouden we ze dan voor vragen stellen of willen leren? Wat zouden we dan van hen kunnen leren?


Hmmmm… ja, vergezocht kunnen je hersenen gaan denken nu. Moeilijk om je voor te stellen? Geen zorgen, het wordt straks zo normaal dat niemand er meer van opkijkt dat we geen woorden meer nodig hebben om elkaar te begrijpen :)


Tot die tijd kan je altijd een beroep op me doen om voor je te vertalen namens jouw kind...


Recente blogposts

Alles weergeven

Ikke boek