• Marjoleine.

Ik zie, ik zie wat jij (nog?) niet ziet...

De kinderen van nu kunnen heel wat meer waarnemen dan wij ons ooit kunnen voorstellen. En daar begint het al… Als wij het ons niet kunnen voorstellen, betekent dit dan dat het er niet is?

Zo was er een kind dat geen vragen aan de juf durfde te stellen. 'Hoe kan dat nou?', vragen de grote mensen zich hardop af, 'het is zo'n lieve en aardige juf!'. Omdat wij het als volwassenen niet kunnen zien of voorstellen- want ze bijt toch echt niet-, dan zal het wel aan het kind liggen….Trajectje weerbaarheid is dan het voorstel vanuit school.

Toevallig op diezelfde dag een situatie waarbij een kind iets niet durft aan te geven bij diezelfde leerkracht. Hmmmmm… m’n lijf reageert… hersenen proberen vervolgens het te vertalen. Wat wil hier gezien worden?


Iets klopt hier niet, lijkt het te willen zeggen …. m'n radartjes draaien… niet om een ‘schuldige partij’ aan te wijzen want ik geloof heilig dat we allemaal een aandeel hebben in de uitwisseling die ontstaat tussen mensen. Van het kind, de leerkracht, ouders tot en met het schoolbestuur en de maatschappij. Op allerlei lagen kan er iets spelen wat van invloed is op de uitwisseling.


Maar laten we het in dit geval houden op de laag vanuit de kinderen bekeken. Die aangeven bang te zijn voor de reactie van de juf. Dan kunnen we dit sussen met, joh je hoeft niet bang te zijn want ze bijt niet. En gaan werken aan het kind zodat die zich over die ‘angst’ leert te zetten. Dat lijkt een logisch vervolg.

Prima, gaan we doen. Alleen iets mist hier nog. Een kind geeft iets aan, gevoel van onveiligheid. De volwassenen herkennen dit niet dus is het er niet? Hmmmm…. in hoeverre kunnen we hier nog mee wegkomen vraag ik me af.


Er komen namelijk steeds méér kinderen die kunnen waarnemen wat er in het veld om zich heen speelt. Zo vertelde een juf dat als ze een dag niet goed in haar vel zit, ze precies de kinderen eruit kan pikken die daar (onbewust) op reageren. De een gaat extra lief voor haar doen, een ander juist heel druk.

En dan hebben we het nog niet over de andere 30 mensjes die allemaal met hun velden vol informatie in het klaslokaal zitten.


Het ene kind kan dit letterlijk zien, een ander kan dit horen, voelen of gewoon al 'weten'. En wat nu als een kind onderdeel is van het zichtbaar maken van een collectief thema. Iets wat in de maatschappij meer belicht mag worden?


Dat zou toch wat zijn, nietwaar? Hoe zouden we dan naar de kinderen van nu kijken? Wat zouden we ze dan voor vragen stellen of willen leren? Wat zouden we dan van hen kunnen leren?


Hmmmm… ja, vergezocht kunnen je hersenen gaan denken nu. Moeilijk om je voor te stellen? Geen zorgen, het wordt straks zo normaal dat niemand er meer van opkijkt dat we geen woorden meer nodig hebben om elkaar te begrijpen :)


06 52 68 85 25

© 2023 by Grace Homecare. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now